Październik 2017
Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
opcje
grafika
Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego Stary Dworzec
15-04-2016
1019

Przez ponad sto lat, do końca XX wieku Dworzec Kolejowy na stacji Goczałkowice-Zdrój, zapewniał podróżnym komfort wygodnego korzystania z usług przewozów kolejowych. Sytuacja zmieniła się w 2002 roku, kiedy budynek strawił pożar.  Płomienie zniszczyły całe wnętrze obiektu wraz z klatką schodową. Po tym tragicznym wydarzeniu, okna oraz drzwi prowadzące do środka zostały zamurowane. Los jednego z piękniejszych dworców dawnej kolei warszawsko-wiedeńskiej wydawać się miało, został przesądzony.

Światło w tunelu pojawiło się  w grudniu 2013 roku. Po długoletnich staraniach Gminie Goczałkowice-Zdrój udało się przejąć od PKP zdewastowany budynek „Starego Dworca Kolejowego”. Rok później ogłoszono przetarg na remont, w celu utworzenia w wyniszczonych murach dworca, Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego. Prace realizowano w dwóch etapach, a całkowity koszt inwestycji wyniósł 3 mln zł. Część środków, przekazanych na rewitalizację budynku gmina pozyskała z Unii Europejskiej, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013, Priorytet III Turystyka.

Otwarcie  nowego obiektu odbyło się w kwietniu 2016 r. W odnowionych pomieszczeniach „Starego Dworca” zlokalizowano, poczekalnię dla podróżnych, Punkt Informacji Turystycznej, przechowalnię bagaży, wypożyczalnię sprzętu rekreacyjnego, Rota Bibliotekę, kącik dla maluchów oraz toalety. Ponadto, dla miłośników flory i fauny na zewnątrz, od strony peronów kolejowych zainstalowano lunety obserwacyjne.

KOLEJ W GOCZAŁKOWICACH - RYS HISTORYCZNY

Rozwój kolejnictwa w Goczałkowicach jest ściśle związany z jednym, wyjątkowy wydarzeniem. W 1856 roku, władze pruskie w trakcie poszukiwań na terenie niewielkiej wówczas wsi pokładów soli, natknęły się na bogate złoża solanki. Kilka lat później, czterech prywatnych inwestorów: lekarz – A. Babel, budowniczy – W. Czech oraz kupcy – H. Schiller i J. Lustig nabyło źródła wraz z przylegającymi doń gruntem w celu otwarcie uzdrowiska. Pierwszy sezon kuracyjny rozpoczął się w maju 1864 r.

Popularność kurortu rosła, a wczasowiczów przybywało. Pod koniec lat 60 – tych XIX w., w sezonie, od maja do – września w uzdrowisku leczyło się kilkaset osób. Nic więc dziwnego, że kiedy w 1868 roku na terenie powiatu pszczyńskiego rozpoczęto prace nad przeprowadzeniem linii kolejowej z Szopienic do Dziedzic jedna ze stacji kolejowych na tej trasie została zlokalizowana w goczałkowickim zdroju. Dla miejscowości powyższe przedsięwzięcie było wielkim wydarzeniem. Goczałkowice zyskały pierwszy w swej historii most, którego koszt budowy wyniósł 50 000 talarów, a pobliski staw Maciek poprzez usypanie grobli kolejowej został podzielony na dwa odrębne zbiorniki wodne.

Pierwszy pociąg, przejechał przez gminę 24 czerwca 1870 roku. Nowo powstała linia łączyła Szopienice, Murcki, Tychy, Kobiór, Pszczynę, Goczałkowice z Dziedzicami (skąd od 1855 r. uruchomione było połączenie z Bielskiem). Według  rozkładu jazdy z tegoż samego roku wynika, że jazda z Goczałkowic do Szopienic trwała 2 godz. 05 min., a koszt biletu na trasie Goczałkowice-Dziedzice i Goczałkowice-Pszczyna dla klasy I wynosił 40 feningów. Ukoronowaniem całego przedsięwzięcia była budowa w połowie lat 90 – tych XIX w. na stacji zdrojowej okazałego budynku dworca kolejowego. Na zachowanych po dzień dzisiejszy planach , opatrzonych rokiem 1892 widnieje szczegółowy zarys architektoniczny budynku, składającego się z piwnic, parteru, I piętra oraz poddasza.  

   

Wyślij link mailem
Powrót
Drukuj
PDF